Het zaadje werd gepland. Het zoeken naar antwoorden waarom ben ik juist nu hier op dit moment, op deze plek met de rollen die ik mezelf heb opgelegd.

Momenten van intens geluk volgden op de zwarte kijk die ik had op mijn leven. Deze sombere gevoelens zouden erfelijk bepaald zijn volgens de medische wetenschap. Hoe somber hangt af van hoe lang zo'n periode duurt. En ineens, ik weet nog het moment meer dan tien jaar geleden, zakte ik weg in een depressie waarvan ik niet wist dat het bestond. Het was niet dat ik geen zin had in het leven, ik voelde gewoon helemaal niets meer. Dat gevoel van gevoelloosheid heeft me diep geraakt. Totale leegte en een gapend donkere tunnel wat ik zou moeten overbruggen om weer een lichtpuntje ergens in de verte te kunnen zien. En dus ging ik naar de huisarts. De eerste stap naar een medische verklaring voor mijn grijze gevoelens die alsmaar grijzer werden. De huisarts bevestigde de diagnose; depressie en stelde voor om anti-depressiva te starten of een psycholoog te raadplegen. Ik koos voor het laatste. Hoe diep het ook zat, ik wilde geen afhankelijkheid van een pil, eigenlijk wilde ik nergens van afhankelijk zijn. Alleen een duwtje in de richting naar het licht.